De geheime clausule

Bij het ondertekenen van het Verdrag van Aken zijn Duitsland en Frankrijk speciale exportregels voor gezamenlijk ontwikkelde wapens overeengekomen. Een geheime clausule toont aan dat niet alleen de wapenindustrie een smerig spel speelt, maar ook dat regeringen in het geniep er een meedogenloze opvatting op na houden van "normen en waarden".

Vorige week meldde Der Spiegel o.a. het volgende:

Duitsland verleent Frankrijk uitgebreide vrijheid voor gezamenlijke wapenprojecten voor de latere verkoop van wapensystemen aan derde landen. Dit is het resultaat van een geheim akkoord dat de regeringen in Berlijn en Parijs op 14 januari bereikten. "De partijen zullen zich niet verzetten tegen overdracht of export naar derde landen", aldus het document dat Der Spiegel in haar bezit heeft.


Volgens Der Spiegel hebben Duitsland en Frankrijk dus een geheime clausule ondertekend in het kader van het Verdrag van Aken. Het verzet zich niet tegen de verkoop van gezamenlijk geproduceerde wapens, behalve om redenen van nationale veiligheid.

Officieel vorm de overeenkomst een aanvulling op het nieuwe Frans-Duitse verdrag dat eind januari door bondskanselier Angela Merkel en de Franse president Emmanuel Macron in Aken werd ondertekend. In het verdrag over de wapenexport komt alleen de algemene stellingvoor dat beide landen gemeenschappelijke regels willen vinden voor de verkoop van samenwerkingsverbanden op het gebied van bewapening. Daar blijkt dus de geheime clausule aan te zijn toegevoegd. Door die geheime clausule zal Frankrijk bijvoorbeeld in staat worden gesteld zijn export naar Saoedi-Arabië voort te zetten, wat de Bondsdag voor Duitsland heeft verboden. De winsten worden verdeeld tussen de twee staten.

We zien hier een ingenieuze oplossing voor een economisch probleem, waardoor  de Duitse regering kan blijven pronken met haar "schone" geweten en "houding" kan tonen, terwijl zij de eigen wapenindustrie niets in de weg legt, ja zelfs aanmoedigt, wapens te blijven leveren aan allerlei despoten en regimes. De verkoop zal dan worden afgehandeld door de Franse partner van de joint venture (wat in de toekomst waarschijnlijk nog gemakkelijker gaat, aangezien de Duitse en Franse wapenindustrie hoogstwaarschijnlijk volledig zal worden samengevoegd, zoals Airbus, Eurocopter, enz.), De Duitse regeringswoordvoerder kan dan met een wrange glimlach verklaren dat het land gebonden is aan contracten met Frankrijk en zelfs als men zou willen er miets aan gedaan kan worden.

Na afloop van de bijeenkomst in Aken had de Duitse minister van Defensie Ursula von der Leyen gezegd dat Europa "gemeenschappelijke ethische normen en principes zou moeten ontwikkelen" ten aanzien van het geschil over uitvoer van wapens. We weten nu dus dat in ieder geval twee grootmachten van de EU die ethische lat niet al te hoog gelegd hebben.

We zien ook het schijnheilige karakter van regeringen in de EU. Terwijl de Franse president Macron er geen enkel probleem in ziet welke dictator ef despoot dan ook wapens te leveren - voor welk doel dan ook - speelt Duitsland de vermoorde onschuld. Officieel stopte het land met het uitvoeren van wapenzendingen die al waren goedgekeurd aan de Saoedi's nà de moord op de Saudische journalist Jamal Khashoggi, maar onofficiële geruchten meldden dat die zendingen gewoon hun weg naar de kopers hadden gevonden, zij het via derde landen in Afrika.

Sinds het officiële einde van het nationaal-socialisme heeft Duitsland zijn pacifistische idealen gehandhaafd en voert het een restrictief beleid ten aanzien van wapenexporten naar staten die er een slecht gebruik van zouden kunnen maken. De Duitse bondskanselier Merkel zei echter op de Veiligheidsconferentie van München in 2019 dat dat restrictieve beleid te beperkt was. Het laat heel weinig exporten toe en verzwakt zo de winstgevendheid van de wapenproductie.

Het kan raar lopen in de wereld. Stel u voor dat na de hereniging toenmalig bondskanselier Helmut Kohl een modernisering en upgrade van de Bundeswehr op de agenda zou hebben gezet.  De Britse Margaret Thatcher en John Major zouden waarschijnlijk manieren hebben gezocht om de hereniging van de twee Duitslanden ongedaan te maken en het 2 + 4-contract te annuleren. Maar vandaag de dag, nog geen 30 jaar later, vindt kennelijk de helft van de wereld dat Duitsland weer fors in zijn leger moet investeren.
En waarvoor? Om een ​​continentaal blok tegen China te vormen? Om proxy-oorlogen te voeren in landen die tussen China en Europa liggen? En wat te denken van interventies? Vergeet niet dat grote legers het onaangename bij-effect hebben dat ze ooit worden ingezet. Of een oorlog tegen Rusland dat een militair budget heeft van slechts 1/10 van de V.S.? Om nog maar te zwijgen over de NAVO.

Een mogelijke samensmelting van de Franse en Duitse buitenlandse defensiepolitiek (waar Brussel graag naartoe wil, immers één europees leger, één centraal gezag (onder het motto "Ein Volk, ein Reich, ein Führer) levert verschillende problemen op: ten eerste het samenvoegen van hun twee legers - wat in 1995 al het idee van Alain Juppé was. In dit geval zou Duitsland mede kunnen beschikken over de Franse kernmacht.
Dit was trouwens al gepland door de Bondsdag in 2017 en dit is nu ook het standpunt van de directeur van de Veiligheidsconferentie van München, Wolfgang Ischinger. Dat is de reden waarom Emmanuel Macron het steeds maar weer heeft over een Europees leger, met andere woorden het aloude project "European Defence Community" (1954), zodat uiteindelijk een fusie van de Frans-Duitse legers kan plaatsvinden. Ten tweede veronderstelt de focus op hetzelfde buitenlandse defensiebeleid het nastreven van dezelfde belangen, en als dat hetzelfde is wat Parijs en Berlijn proberen na te streven met de gemeenschappelijke inzet van troepen (illegaal in bijvoorbeeld Syrië) dan zien we de bui al hangen.
Immers: Duitsland en Frankrijk hebben eerder al gezamenlijk strijdkrachten geleverd in het Sahelgebied - de G5 Sahel-zone (Mauritanië, Mali, Burkina Faso, Niger, Tsjaad) - in het kader van een operatie die door de Verenigde Staten geïnitieerd was. Hun officiële doel wa uitsluitend de strijd aan te binden tegen het terrorisme, maar op 5 en 6 februari van dit jaar kwamen ze in actie om tegenstanders van de president van Tsjaad, Idriss Deby, te vernietigen.

 

Afdrukken Doorsturen