Zonder strategie, ver van de realiteit, maar vast in het eigen geloof.
Een totale mislukking dreigt.
Fragment uit een e-mail van DNI-directeur Jim Clapper, gedateerd 22
december 2016, aan de hoofden van de NSA, CIA en FBI:
Het is essentieel dat we op één lijn zitten en dat we allemaal het
rapport steunen, in de hoogste traditie van "dit is ons verhaal en
daar blijven we bij"... Dat is een project dat een teamsport moet zijn.
Deze e-mail betrof het inlichtingenrapport van 5 januari 2017. Dit
rapport vertelde een verhaal ("Russiagate"). De vertellers beschouwden
het als hun "project", waarmee ze als één man zouden optreden, net als
in een teamsport.
Het verhaal klopte van geen kanten, maar was slim verzonnen. Het
verhaal van het kwaadaardige Rusland, hand in hand met de vervloekte
Trump, werd - mede door de hulp van de westerse maninstream media -
meteen geloofd. Dit had wereldwijde gevolgen. Alleen de meest
oplettende tijdgenoten merkten de zwakke punten van het verhaal al
vroeg op.
Niets is moeilijker dan een coherente leugen vertellen. De realiteit
breekt door de kleinste scheur.
In 2025
kon de Washington Post niets beters bedenken
dan te klagen dat de openbaarmaking van geheime documenten over "Russiagate"
"spionagetechnieken en -bronnen van de inlichtingendienst" in gevaar
zou kunnen hebben gebracht. (Noot: als het u opvalt dat u leert hoe
Amerikaanse inlichtingendiensten werken, dan klopt die conclusie.) Ze
zwegen over de inhoud, omdat ook zij hadden meegedaan aan het verhaal
en het onware tot waarheid hadden verheven. Omdat ook zij het onware
wilden geloven.
Hoeveel andere verhalen zijn op een vergelijkbare manier opgebouwd en
worden breed geloofd? De westerse interpretatie van de oorlog in
Oekraïne is er zeker één van. Een "oorlog zonder aanleiding", "volledig
ongeprovoceerd", consistent met de agressieve Russische "aard",
bedoeld om Oekraïne te "vernietigen", aanvankelijk door de democratie
alleen in de directe omgeving van Rusland uit te roeien, gedreven door
de droom van het herstel van de Sovjet-Unie. Deze oorlog zal niet
eindigen met Oekraïne. Zodra hij voorbij is, is het de beurt aan de
Europese partners van de NAVO. Zodat de democratie overal ten westen
van de Russische grenzen zal sterven. Als het Westen zich niet verzet
en Oekraïne niet met schild en zwaard steunt, zal iedereen binnenkort
Russisch moeten leren (hallo Mark!) Niets hiervan houdt stand bij
objectieve beschouwing, niets ervan houdt stand bij de realiteit. Maar
dat hoeft niet zo te zijn, zolang het verhaal maar als een "team"
wordt verteld, niemand een misstap begaat en iedereen steeds dezelfde
mantra herhaalt. Totdat ze er zelf in geloven.
Alleen werkt dat óók niet. Er is altijd wel iemand die zich laat gaan.
De teamgeest is niet zo sterk als beweerd wordt. Defensieve gevechten
tegen "ongelovigen" (idioten, Poetin-lovers, schurkenpacifisten,
enzovoort) of tegen de verklaarde politieke vijand verlopen nooit
zelfverzekerd of beheerst. Ze zijn altijd veel te schel.
De gevaarlijkste klif waartegen alles botst, is de realiteit. Die
slaat met ijzeren vuist toe. Dit is het onoplosbare probleem van
degenen die onjuiste verhalen verspreiden. De daaruit voortvloeiende
maatschappelijke gevaren zijn zeer groot. Het is bekend uit sekten,
maar ook uit de geschiedenis, dat mensen zó verstrikt kunnen raken in
onjuiste overtuigingen dat ze de dood verkiezen of de voor de hand
liggende dood van anderen met een volslagen gebrek aan mededogen
tegemoet treden, alleen maar om te kunnen blijven geloven.
De toenaderingspogingen tussen de Trump-regering en Rusland laten zien
dat de Amerikaanse president uiterst sceptisch staat tegenover het
verhaal van het westerse "Oekraïne-project". Trump erkende dat Rusland
zijn eigen belangen heeft en dat alleen een evenwicht tussen die
belangen duurzame vrede kan brengen. Hij erkent dat er niet veel tijd
meer is om te redden wat er te redden valt uit Oekraïne. Trump is er
duidelijk over dat een proxy-oorlog in Oekraïne verloren is gegaan.
Hij zei dat hij de oorlog van Biden erfde. Trump wil zich zo ver
mogelijk van een nederlaag distantiëren.
Oekraïne ontkent de nederlaag. De Europese bondgenoten willen blijven
geloven dat de oorlogsstrategie tegen Rusland uiteindelijk zal lonen.
Daarom moet de oorlog nu worden bevroren, moet Oekraïne worden
herbewapend, moeten de samenlevingen in de EU en Groot-Brittannië "oorlogsklaar"
worden gemaakt (waarvoor de dienstplicht moet worden heringevoerd) en
moet Rusland als vijand worden behouden. Dit kan niet worden bereikt
zonder de steun van de VS. Na 19 sanctiepakketten zullen ze de 20e of
25e in elkaar flansen, in de veronderstelling dat dit een druppel op
een gloeiende plaat zal zijn die Rusland uiteindelijk zal "ruïneren".
Noch Oekraïne, noch de EU, noch de VS hebben de middelen om geloof en
realiteit met elkaar te verzoenen. Slechts enkele delen van de Trump-regering
hebben dit tot op zekere hoogte begrepen.
Zo ging het ook tijdens de bijeenkomst in Washington. In het publieke
gedeelte, aan de "ronde tafel", leek iedereen prettig en gemoedelijk
met elkaar om te gaan. De onenigheid was duidelijk. Trump greep zeker
naar verbale confrontaties. In het besloten gedeelte werd de
hiërarchie verduidelijkt. Twee foto's die het Witte Huis op Instagram
publiceerde, getuigen hiervan. De Amerikaanse president zit aan zijn
bureau. Zijn bezoekers staan in een halve cirkel voor hem opgesteld.
Deze twee foto's zeggen meer dan duizend woorden. Vergeleken met de
foto's van de ontmoeting tussen Trump en Poetin wordt het nog erger.
In de ene ontmoeting stonden de twee op gelijke voet. In de andere zat
Trump, de onbetwiste leider van de "vrije wereld", voor. Het
mankeert er nog maar aan dat we de
volgende scene konden aanschouwen:
Men denkt onvermijdelijk terug aan Zelensky's optreden op de
Veiligheidsconferentie in München. Daar schetste hij het schrikbeeld
van een Amerikaanse verlating van "Europa", dat spoedig door Rusland
zou worden binnengevallen, en riep hij streng op tot een "Europees
leger", uiteraard inclusief het door de strijd geharde Oekraïense
leger: "Het Oekraïense leger zal niet voldoende zijn om Rusland te
stoppen. Dat is de realiteit vandaag... Na drie jaar totale oorlog
hebben we al de basis gelegd voor een verenigde Europese
strijdkrachten. Nu we deze oorlog voeren en de basis leggen voor vrede
en veiligheid, moeten we de strijdkrachten van Europa opbouwen, zodat
de toekomst van Europa uitsluitend afhangt van Europeanen en
beslissingen over Europa in Europa worden genomen."
In dit "Europa" waar Zelensky het over had, is er voor Rusland geen
plaats; het is de vijand die verslagen moet worden, en in dit proces –
zoals Zelensky botweg stelde – worden de fundamenten gelegd voor vrede
en veiligheid. Een "overwinnende vrede", niets minder.
Een paar maanden later is de in München geproclameerde "strijdlust"
van de "Europeanen" volledig verdwenen. Samen met zeven andere
Europeanen (de Poolse afwezigheid is opvallend) zit Zelensky, net als
alle anderen, netjes gerangschikt en zichtbaar dankbaar voor hun
'daddy'. De gevreesde "onthouding van liefde" is uitgebleven. Maar nu
moeten ze meer doen voor zijn liefde, zich veel meer inspannen om te
bewijzen dat ze zijn liefde waard zijn. En dat willen ze, met heel hun
hart.
Trump heeft ze allemaal in zijn zak. Indien nodig kan hij ze aan de
neoconservatieven in de VS geven. Degenen die niet langer de hele
wereld kunnen besturen, besturen zoveel als ze nog kunnen.
Amerikaanse neoconservatieven vinden het wel handig dat de Europeanen
in de EU zich willen blijven herbewapenen en hun vijandigheid jegens
Rusland willen handhaven. Wij kopen de wapens van de VS, we kopen hun
dure energie, we verdragen alle Amerikaanse handelssancties, we
verdragen ook de negatieve gevolgen van de Russische sancties, en toch
vleit de Europese heersende elite de transatlantische leider als
hovelingen. We blijven maar tegen Rusland keuvelen, en idealiter
worden wij de tweede "frontlinie" na Oekraïne, terwijl de VS
comfortabel aan de andere kant van de oceaan zitten en zich kunnen
concentreren op hun echte vijand, China. Het is voor hèn een goede
deal, maar niet voor het Europese continent.
Dit alles is niet per se overdreven. De Amerikaanse minister van
Defensie Pete Hegseth beschreef de verdeling van verantwoordelijkheden
tussen de VS en zijn Europese bondgenoten tijdens de vergadering van
de Contactgroep op 12 februari 2025. Eerst riep hij op tot een einde
aan de oorlog en een "duurzame" vrede, gesteund door
veiligheidsgaranties, maar zonder de VS. Vervolgens kwam hij tot de
kern van de zaak en eiste: "Het handhaven van de Europese veiligheid
moet de hoogste prioriteit zijn voor Europese NAVO-leden. In deze
context moet Europa het overgrote deel van de toekomstige dodelijke en
niet-dodelijke hulp aan Oekraïne leveren."
Hegseth, net als andere Amerikaanse neoconservatieven en de overgrote
meerderheid van de politici in ons land en de EU, ziet de
onderliggende tegenstrijdigheid in hun strategie niet in. Ze spreken
over een "blijvende" en vaak zelfs een "rechtvaardige vrede". Ze
bedoelen altijd Oekraïne, nooit het continent, en zeker niet Rusland.
Ze ontwijken het besef dat een duurzame vrede niet tégen Rusland kan
worden bereikt, maar alleen mét Rusland. Als dit vredesakkoord
diplomatiek mislukt, zal het zonder onderhandelingen worden bereikt,
trouw aan de logica van de "overwinnende vrede" die het Westen in de
oorlog in Oekraïne heeft ingebracht. Door de overwinnaar van de oorlog,
dat wil zeggen door Rusland.
Rusland heeft herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat het de voorkeur
geeft aan onderhandelingen om de oorlog te beëindigen. Deze
onderhandelingen zijn gebaseerd op eisen die het al jaren stelt, en nu
ook op de realiteit die door de oorlog is gecreëerd. Geen van de
uitspraken van Lavrov of Poetin suggereert dat Russische troepen
oorlog voeren omwille van de oorlog of dat ze van plan zijn heel
Oekraïne te bezetten. Dit was al zo vóór Ruslands besluit om oorlog te
voeren.
Maar alle diplomatieke voorstellen en eisen van Rusland zijn al jaren
herhaaldelijk door het Westen afgewezen. Vanuit westers perspectief
heeft Rusland geen veiligheidsbelangen, of beter gezegd, Russische
veiligheidsklachten komen voort uit pure paranoia. Vanuit westers
perspectief liegt Rusland altijd, vaak opzettelijk en bovendien
intuïtief. Dit is de KGB-achtige aard van de Russische president en de
met hem verbonden kliek. Ze hebben niets anders in gedachten dan de
westerse democratie te ondermijnen. Van diplomatie, laat staan begrip,
is bij zo'n Rusland geen sprake. Dat is de EU-denkwijze.
Trump brak met dit mantra in Alaska. Hij, net als Biden, schuwt een
direct militair conflict met Rusland. In tegenstelling tot Biden wil
hij de betrekkingen met Rusland normaliseren. Hij weet dat een dialoog
tussen twee nucleaire grootmachten noodzakelijk is om te voorkómen dat
het conflict ontaardt in een nucleaire oorlog. Het is te hopen dat de
kwestie van noodzakelijke ontwapeningsmaatregelen ook in Alaska aan de
orde is gekomen.
Aan de andere kant vertoont Trump dezelfde zwakte als in zijn eerste
termijn. Hij is als een rietstengel in de wind: vol goede bedoelingen
en rampzalige beslissingen. Zelfs in zijn tweede termijn staat hij er
grotendeels alleen voor in zijn pogingen om tot een akkoord met
Rusland te komen. Hij handelt dan ook grotendeels alleen, maar
mogelijk in het geheim. Hij is zeker meer bevrijd nu "Russiagate" is
ontmaskerd als een politieke samenzwering tegen hem. Nu kan niemand
meer "verraad" roepen omdat Trump met Poetin praat. Maar dat is niet
genoeg. De Amerikaanse neoconservatieven zijn sterk en ze zijn ook
aanwezig in Trumps entourage. Trumps kiezers verwachten dat hij echte
vrede brengt, zoals beloofd, en een einde maakt aan de schijnbaar
eindeloze militaire avonturen van de VS. Maar Trump zal daar
waarschijnlijk niet in slagen, net zoals hij de klok niet kan
terugdraaien en de economische en sociale neergang van de VS niet kan
stoppen. Zelfs Trump kan niet ontsnappen aan het beeld van de
almachtige wereldleider die iedereen vertelt waarheen te gaan.
Integendeel, hij ensceneert zichzelf in zo'n pose. Niet alleen als
kapitalistische illusionist, maar ook met totale roekeloosheid
veroorzaakt Trump wereldwijde klappen: door middel van bomaanslagen,
invoerrechten, sancties, chantage en onvoorwaardelijke steun voor
alles wat met het huidige Israëlische beleid in de Gazastrook te maken
heeft.
De Europese bondgenoten geloven dat ze Trump II kunnen uitzitten, net
zoals ze Trump I hebben uitgezeten. Misschien volgt er nog een aardige,
vriendelijke Amerikaanse Democraat van neoconservatieve allure? Wat ze
niet zien, is hoeveel schade de staat van eindeloze oorlogen de VS
heeft toegebracht. Ze maken zich blijkbaar geen zorgen dat een
militarisering van de EU-samenlevingen soortgelijke schade zou kunnen
toebrengen aan de landen die hun door kiezers als leider zijn
toevertrouwd, met alle maatschappelijke gevolgen van dien. Blijkbaar
lezen ze de peilingen niet. Wat ze ook niet (willen) zien, is de
catastrofe die boven Oekraïne hangt.
Vrijwel iedereen die als kinderen voor het presidentiële bureau in het
Oval Office (bij "daddy") zat, was ooit een baken van hoop. Maar of ze
nu Von der Leyen, Macron, Merz, Zelensky of Starmer heten, het
publieke vertrouwen in hen is dramatisch verzwakt. Ze hebben zichzelf
in een politieke positie gemanoeuvreerd die een valkuil voor hen is
geworden, omdat ze de legitieme belangen van hun eigen land, of zelfs
het continent, niet op de eerste plaats hebben gezet en voor
onderdanigheid hebben gekozen. Nu vertelt de nieuwe meester in het
Witte Huis hen dat ze, als onderdanen, iets minder onderdanig moeten
zijn.
Het tragische geval is Zelensky. Na zijn verkiezing in 2019 wilde hij
zijn plichten nakomen, maar hij faalde in eigen land en uiteindelijk
door zijn eigen schuld. Hij liet de uitvoering van de Oekraïense
verplichtingen onder het Minsk II-akkoord varen. Na de Russische
aanval in 2022 wilde Zelensky vrede sluiten met Rusland en beloofde
hij Oekraïne neutraal te houden. De twee partijen kwamen in het
voorjaar van 2022 heel dicht bij elkaar. Maar toen geloofde Zelensky
in de loze beloften van de westerse bondgenoten dat de oorlog tegen
Rusland gewonnen kon worden. Zijn woordvoerder destijds, Arestovich,
was vastbesloten: we zullen de oorlog winnen, uiterlijk in 2023. Dan
komt het NAVO-lidmaatschap. Zo zagen zij de prijs van de overwinning.
Biden staat erom bekend nooit te geloven in een militaire overwinning
van Oekraïne op Rusland. Maar hij beschermde Oekraïne niet. Hij maakte
er koelbloedig gebruik van. Waarom niet? Rijken zijn geen
liefdadigheidsinstellingen, ze zijn geen Moeder Teresa. Toen de RAND
Corporation in 2019 haar voorstellen presenteerde om Rusland "uit
balans" te brengen en te verzwakken als rivaal van de Verenigde
Staten, werd deze studie publiekelijk gepromoot. Met steun van onder
andere Boeing had het Amerikaanse leger aan RAND gevraagd hoe het deze
"oorlog", de concurrentiestrijd tussen de grootmachten (VS en Rusland),
kon winnen. RAND gaf gehoor. Eén van de antwoorden van RAND was dat de
zwakke punten van Rusland uitgebuit moesten worden, namelijk de
afhankelijkheid van energie-export. (Noot: dit werd later vertaald als:
Ruslands oorlogskas mag niet gevuld worden, of beter gezegd, Rusland
gebruikt energie als wapen.)
We moeten voortbouwen op de Russische angsten, die voortkomen uit de "kleurenrevoluties"
in de omgeving. (Noot: Deze kleurenrevoluties waren niet echt, zoals
The Guardian in 2004 meldde. Ze waren door het Westen geïnitieerd.)
Maar voorzichtigheid is geboden, aldus RAND in 2019, bij
regimewisselingsoperaties in Wit-Rusland. Dit zou snel kunnen
escaleren.
Oekraïne speelde ook een rol, in ieder geval als onderdeel van het
Amerikaanse belangenbeleid. Bij dit alles, ook met betrekking tot
Oekraïne, moet volgens RAND rekening worden gehouden met de
aanzienlijke risico's die hiermee gepaard gaan. Een daarvan is de
mogelijkheid dat Rusland wraak neemt en Oekraïens grondgebied verliest.
Maar hoe dan ook: de VS zullen geen "frontstaat" zijn, maar alleen hun
Europese bondgenoten.
Het bekijken van een van RANDs twee pr-video's is meer dan genoeg:
RAND is de stem van de supermacht die weet dat ze niet door Rusland
zal worden aangevallen. Ze kunnen dus naar believen de boel op stelten
zetten. Anderen zullen de prijs betalen. RAND hield zich niet bezig
met mensenrechten, internationaal recht of moraal. RANDs missie was
het verdedigen van het Amerikaanse imperium. Dat was onder president
Trump. Of hij iets wist van de missie van het Pentagon is discutabel.
Tegenwoordig pocht Trump dat hij de eerste was die Oekraïne Javelins (een
antitankwapensysteem) gaf, terwijl Obama alleen maar lakens gaf. Dat
wordt beweerd. Hij bedacht de slogan zelf. Waarom? Omdat een kort
Trump-moratorium op wapenverkoop aan Oekraïne en een telefoongesprek
tussen Trump en Zelensky tijdens Trumps eerste presidentschap
onmiddellijk door de Democratische Partij werden aangegrepen om een afzettingsonderzoek
te starten. Het ging altijd om "Russiagate". Het ging er altijd om,
zoals ze het destijds zo treffend noemden, de Russen "daar" te
verslaan, zodat wij ze "hier" niet hoeven te verslaan (Fiona Hill,
Adam Schiff).
Klinkt dit argument u vandaag de dag bekend in de oren?
"Russiagate" speelde ook een rol bij RAND in 2019: Russische
desinformatie moet bestreden worden en de Russen mogen zich niet
bemoeien met de Amerikaanse democratie. Voor sommigen bij RAND was dit
het allerbelangrijkste.
Als slaven van de VS namen EU-landen, waaronder ons land en de (tot
voor kort) 'economische motor van de EU' Duitsland, decennialang deel
aan de escalatie van het conflict met Rusland. Ze hielden stand toen
het CVSE/OVSE-proces werd ondermijnd en de uitbreiding van de NAVO
werd bevorderd. Zogenaamd in naam van een "volledig en vrij" Europa.
In werkelijkheid was het continent verdeeld en werd een zeer riskante
koers naar een conflict ingezet, waartegen Kennan, de intellectuele
grondlegger van het containmentbeleid ten aanzien van de Sovjet-Unie,
in 1997 tevergeefs waarschuwde. Hij beschouwde de uitbreiding van de
NAVO als de "belangrijkste fout van het Amerikaanse beleid" sinds
1990.
De daaropvolgende gebeurtenissen gaven Kennan gelijk. Maar dit leidde
niet tot bezinning of een koerswijziging ten opzichte van Rusland.
Rusland alleen klaagde dat drie EU-landen hun plan voor een vreedzame
oplossing van de politieke conflicten in Oekraïne in februari 2014
hadden opgeofferd aan de gewelddadige elementen van het Maidan. Dit
had de Oekraïense oppositie aan de macht gebracht, die zij steunden en
die altijd anti-Russisch was geweest. De meeste EU-landen hadden en
hebben geen probleem met de neonaziscene in Oekraïne, geen probleem
met de Oekraïense Bandera-sekte.
Ze gaan erin mee. Ze zien het echte Oekraïne helemaal niet. Ze hadden
geen probleem met de militaire operatie die Kiev beval tegen hun eigen
burgers in de Donbas. Ze klaagden niet dat Oekraïne na de staatsgreep
van 2014 feitelijk onder Amerikaanse controle was gekomen (volgens het
motto: liever de Amerikanen dan de Russen, aangezien die laatsten in
2014 de Krim van het nieuwe Oekraïne hadden veroverd). Bovenal lieten
ze hun manieren varen, de kunst om zichzelf vanuit een buitenlands
perspectief te bekijken, en brachten zo een fatale slag toe aan de
diplomatie in de omgang met Rusland.
Waarom zou je luisteren als je zogenaamd alles weet over Rusland en
Poetin en je constant beweert dat Rusland alleen ‘macht’ kent en ‘een
prijs moet betalen’?
Hoe lang hebben Macron en Scholz zich verzet tegen de Amerikaanse
strategie van 'Victory Peace' in de oorlog in Oekraïne in 2022? De
tijd tussen het akkoord gaan met een snel onderhandeld einde van de
oorlog en het terugdraaien van de koers naar het accepteren van een
militaire 'Victory Peace' tegen Rusland bedroeg minder dan 30 dagen.
Zo'n keuze zal niet zonder gevolgen blijven. Als de taal van wapens
domineert, zal het slagveld beslissen, ongeacht wie de oorlog heeft
gewild of begonnen. Als je dan in het nauw gedreven wordt, zit je in
een zeer lastige positie als je oproept tot een staakt-het-vuren. Het
enige wat je dan nog rest, is dromen van Oekraïne tot een "luis in de
pels" (Ischinger) te maken, van herbewapening. Waarmee? Met wie? Of,
zoals Macron deed op NBC, beweren dat iedereen vanaf de eerste dag van
de oorlog vrede wilde.
Troosten de huidige oorlogsgokkers zich met de gedachte dat, volgens
Oekraïense bronnen, het vooral Russen zijn die in deze oorlog sterven?
Al meer dan een miljoen?
Of met de overtuiging dat burgers degenen zijn die in deze oorlog
sterven? (Let op: dit geldt ook voor een andere oorlog.)
Ook Nederlanse politici en dito mainstream media tonen een
opmerkelijke desinteresse in het aantal slachtoffers dat deze oorlog
Oekraïne heeft gekost. Alsof het Oekraïense leger strijdt voor onze,
d.w.z. rechtvaardige, zaak. Hun verliezen worden daarom minimaal
genoemd.
Alle (westerse) berichten over de militaire machtsverhoudingen beweren
het tegenovergestelde. Alle berichten van het Oekraïense leger over de
situatie aan het front beweren het tegenovergestelde. De verhouding
tussen Oekraïne en Rusland qua doden is diep schokkend: zoveel
Oekraïense slachtoffers, zo weinig Russische. Waar zijn de vele
Russische doden gebleven?
Objectief gezien is Oekraïne, ongeacht zijn toekomstige grenzen, niet
langer stabiel. Niets is meer uit te sluiten: capitulatie, een
militaire staatsgreep, een complete ineenstorting van de openbare orde,
of een economische of demografische ineenstorting. Om nog maar te
zwijgen van de fatale neiging van bepaalde Oekraïense kringen tot
terroristische daden. Wat de uitkomst van de oorlog ook is, het zou
een permanent veiligheidsprobleem kunnen worden voor iedereen in
Europa, inclusief Rusland. Maar bijna niemand in dit land denkt
daaraan. Wie zich geen zorgen maakt over een nucleaire oorlog, kan ook
andere gevaren niet meer betrouwbaar inschatten. Zelensky viert nog
steeds de "spinnenweboperatie".
Het is dan ook niet verwonderlijk dat degenen die naar Washington
reisden de kompasnaald bleven volgen die naar de aanhoudende oorlog
tegen Rusland wees. Alleen Zelensky vermoedt misschien dat de zeven "bereidwilligen"
de volgende proxy-strijders op Oekraïense bodem zouden kunnen worden.
Hij kan hen niet waarschuwen, maar hij wil het ook niet. Hij moet van
de Oekraïense tragedie een Europese tragedie maken. Het is dan ook
geen verrassing dat hij op de Oekraïense Onafhankelijkheidsdag
aankondigde dat "Oekraïne de eenheid tussen Europa en de Verenigde
Staten heeft hersteld en nu de basis vormt van deze alliantie." Elders
werd gesteld dat de Verenigde Staten en Europa het er vandaag over
eens zijn dat Oekraïne "de oorlog nog niet helemaal heeft gewonnen,
maar hem zeker niet zal verliezen.
[Alle links, bronnen, documenten en meer informatie uitsluitend voor abonnee's]
[Alle links, bronnen, documenten en meer informatie uitsluitend voor abonnee's]