Europa: een continent in verval
Vandaag wordt het weer een mooie dag, maar we zijn bang dat dit artikel
niet mooi zal zijn, zoals de meeste eerdere artikelen over de
Amerikaanse proxy-oorlog tegen Rusland, uitgevochten door Oekraïne, niet
waren. Het ziet er gewoon niet goed uit voor Europa, zowel binnen- als
buitenland.
Terwijl Europa te maken heeft met één van de meest nijpende geopolitieke
situaties sinds de Tweede Wereldoorlog, zijn veel Europese regeringen en
leiders zwakker dan ooit en worden ze door steeds minder burgers
gesteund. Een laag vertrouwen in de politiek en instellingen leidt op
zijn beurt tot een lager economisch vertrouwen, wat de toch al lage
groei van Europa verzwakt. En een gefragmenteerde binnenlandse politiek
en zwakker leiderschap kunnen de verplichtingen op het gebied van
defensie en het buitenlands beleid van de EU compliceren.
Terwijl landen zoals China, Rusland en India een alternatieve
internationale orde vormgeven, klampen politici in de Europese Unie zich
vast aan een orde die niet meer bestaat. Over internationale kwesties
zoals de oorlog in Gaza en mogelijke maatregelen tegen Israël debatteren
Europese 'leiders' met elkaar alsof het een simulatie van een
universitaire lezing is, zonder ooit tot consensus te komen. De
topdiplomaat van de Europese Unie, de Russofobe dombo Kaja Kallas, zei -
één van de zeldzame keren dat we haar gelijk moeten geven - dat deze
verdeeldheid de geloofwaardigheid van de EU ondermijnt.
Voor de grootste oorlog op ons continent sinds de Tweede Wereldoorlog
moeten onze 'leiders' God, Keizer Trump, smeken en hulde brengen. Maar
de show van Europese eenheid in het Witte Huis stortte snel in. Onlangs
zei Ursula von der Leyen, führerin van de Europese Commissie, dat
Europese landen "vrij precieze plannen" hebben voor troepeninzet in
Oekraïne als veiligheidsgarantie. Polen en andere lidstaten hebben
evenwel het sturen van troepen al uitgesloten. Merz daarentegen staat te
trappelen van ongeduld om weer eens Duitse soldaten naar het front te
sturen. De Europese steun aan Oekraïne lijkt steeds meer op een coalitie
van onwilligen.
Terwijl de geopolitieke verdeeldheid en zwakte van Europa zichtbaar zijn,
lijken veel Europese regeringen en leidinggevende politici ook thuis
zwakker dan ooit. Natuurlijk kan een regering zich tegelijkertijd
richten op binnenlandse kwesties en buitenlands beleid. Maar politieke
problemen en de poging om ze op te lossen kosten tijd, moeite en 'politiek
kapitaal', die allemaal eindig zijn en elders besteed kunnen worden. En
Europese leiders moeten veel van dat kapitaal besteden aan politieke
machtsstrijd binnen hun land. Dit kan ook de geloofwaardigheid van
landen op het Europese en internationale toneel ondermijnen.
Als we naar de politieke situatie in de Europese landen kijken,
voorspelt dat niet veel goeds voor de Europese kracht en eenheid in de
nabije toekomst .
Ten eerste Frankrijk. De Franse regering zal waarschijnlijk morgen, 8
september, door (extreem)linkse en extreemrechtse partijen worden
afgezet in een vertrouwensstemming vanwege verzet tegen de bezuinigingen
van premier Bayrou. Bayrou's minderheidsregering wil bijna €44 miljard
bezuinigen om het begrotingstekort terug te dringen van 5,8% vorig jaar
tot onder de 4,6%, nog steeds boven de EU-limiet van 3%. De Franse
staatsschuld bedroeg in 2024 113% van het bbp.
Massale protesten tegen de bezuinigingen en de regering werden
aangekondigd voor 10 en 18 september, waarbij vakbonden oproepen tot een
'landelijke shutdown'. Hoewel Bayrou heeft gewaarschuwd dat het lot van
Frankrijk op het spel staat, wil 70% van de Fransen hem zien vertrekken.
Bayrou volgde Barnier op, die na slechts drie maanden werd afgezet. Na
Bayrou's vrijwel zekere ontslag zou president Macron een andere premier
moeten benoemen die geen meerderheid in het parlement heeft en daardoor
te maken zou kunnen krijgen met een nieuwe motie van wantrouwen,
waardoor Frankrijk in een verdere impasse zou belanden. Nu de regering
opnieuw dreigt te vallen, zijn de Franse leenkosten gestegen en de
aandelenmarkten gedaald.
** UPDATE 8 september 20.00 uur:
Franse regering valt na motie van wantrouwen
De Franse Nationale Vergadering heeft met 364 tegen 194 stemmen een
motie van wantrouwen aangenomen, wat het aftreden van premier François
Bayrou heeft afgedwongen.
Ondertussen vechten premier Tusk en de nieuw verkozen, rechtse en door
de oppositie gesteunde president Nawrocki in Polen openlijk over wie het
land leidt. Nawrocki heeft al meerdere door de regering gesteunde wetten
gevetood. De machtsstrijd tussen de regering, het parlement en de
president zal naar verwachting voortduren tot de parlementsverkiezingen
van 2027. Vóór het bezoek van vandaag aan het Witte Huis ontving de
president 'instructies' van het ministerie van Buitenlandse Zaken over
de doelen van zijn bezoek, waarbij hij eraan werd herinnerd dat de
regering en de premier het buitenlands beleid bepalen. Nawrocki's
woordvoerder noemde ze een "grap".
Duitsland staat waarschijnlijk voor een derde jaar zonder groei, nadat
de economie in zowel 2023 als 2024 kromp. De industriële productie is
zeven jaar op rij gedaald. We hebben dit inmiddels vaak gezegd en
herhalen het nog maar even, want Duitsland is de grootste economie en producent
van Europa. Ondertussen blijft de bevolking ouder worden en de
verzorgingsstaat en het pensioenstelsel kunnen het niet bijbenen. Toch
stuiten de sociaaleconomische hervormingen en uitgavenplannen van
bondskanselier Merz op tegenstand van zowel coalitiepartner SPD als zijn
eigen CDU/CS U. In een ARD Deutschlandtrend-enquête die in augustus werd
uitgevoerd, gaf 65% aan ontevreden te zijn over het werk van BlackRock Merz.
Slechts 29% vertrouwt erop dat Merz het land in een crisis zal leiden.
En voor het eerst in de geschiedenis staat de extreemrechtse AfD voorop
in de peilingen.
Onze eigen regering viel in juni al na slechts elf maanden. Geert
Wilders' PVV trok zijn steun in omdat de coalitie
zijn asielmaatregelen niet steunde. En voor het eerst in de geschiedenis
verliet een paar weken geleden het NSC de interim-coalitie vanwege
onenigheid over het Israëlisch-Gazabeleid. Wat er nog over is van de
huidige coalitie heeft de steun van 32 Kamerleden, veel minder dan de
vereiste 76. Hoewel het vertrouwen in de nationale politiek slechts 4%
(!) bedraagt, kan de interim-regering geen nieuw beleid ontwikkelen en
zullen de coalitiebesprekingen na de verkiezingen in oktober
waarschijnlijk vele maanden duren.
In Spanje zijn hooggeplaatste functionarissen van de partij van Pedro
Sánchez betrokken bij een nieuw corruptieschandaal. Sánchez leidt een
fragiele minderheidsregering, gesteund door verschillende kleine
regionale en pro-onafhankelijkheidspartijen. Sánchez is er sinds 2022
niet in geslaagd een begroting goed te keuren, omdat hij in plaats
daarvan een verlengde versie van de begroting van 2023 gebruikte.
Ondertussen is het land in de zomer geteisterd door recordbrekende
bosbranden die bijna 400.000 hectare, oftewel 0,75% van het
landoppervlak, in de as legden. De reactie op de branden stond centraal
in een geschil tussen de regering van Sánchez en de conservatieve
oppositiepartij Partido Popular. De extreemrechtse partij Vox heeft er
het meest van geprofiteerd, door het politieke vuur aan te wakkeren en
de bosbranden te presenteren als het gevolg van een moreel failliet
politiek systeem. De partij stijgt gestaag in de peilingen. Maar Sánchez
moet eerst het corruptieschandaal overleven.
In het naar een fascistische staat neigende Verenigd Koninkrijk (mensen
worden er al vanwege hum mening opgepakt) is de bij het volk bijzonder
impopulaire Keir Starmer er tot nu toe niet in
geslaagd zijn belofte voor verandering waar te maken. Hij heeft een
ruime meerderheid in het Lagerhuis en zal normaal gesproken pas in 2029
verkiezingen tegemoet zien. Maar zijn Labour-partij krijgt te maken met
populisten van links en rechts. De inflatie is hoger dan in de EU, met
3,8% in de afgelopen 12 maanden. Illegale migranten blijven het VK
binnenkomen over het Kanaal, en 80% van de Britten vindt dat de
regering migratie slecht aanpakt (een continentaal probleem) en 72% in een YouGov-peiling vindt dat
de immigratie te hoog is. Protesten tegen de huisvesting van
asielzoekers in (voormalige) hotels blijven de afgelopen weken opduiken.
Wat het 'juiste migratiebeleid' betreft, is het vertrouwen het hoogst in
Reform, de partij van Nigel Farage die 4 van de 650 zetels in het
Lagerhuis bezet en leidt in de peilingen. Bezuinigingen op de sociale
zekerheid zouden de steun voor Labour en Starmer, die zoals gezegd momenteel 'niet
geliefd' is bij 53%, verder kunnen uithollen.
Europa deïndustrialiseert al twee jaar achtereen. Fabrieken in Europa
produceerden in 2023 1,2% minder goederen dan het jaar ervoor, en 2,3%
minder in 2024. De gevolgen? Minder economische groei, tienduizenden
banenverlies en een Europa dat steeds afhankelijker wordt van
buitenlandse goederen en technologieën. Vele miljarden worden uitgegeven
voor defensie, infrastructuur (voor defensie) en energie (ook voor
defensie).
Sommige sectoren worden bijzonder hard getroffen. De technologische
productie in de EU daalde vorig jaar met 5,5%. De autoproductie daalde
met 6,2% en de machineproductie met 9%. Fabrikanten van metaal- en
kunststofonderdelen voelen de gevolgen hiervan. In januari zagen alleen
de farmaceutische en voedingsmiddelenindustrie groei. De Europese
industrie loopt verder achter op de VS en vooral China. Tussen 2000 en
2020 daalde het Europese aandeel in de wereldwijde maakindustrie van 21%
naar 14,3%, terwijl China steeg van 8% naar 31% in 2024.
In januari rolde de Europese Commissie haar 'Competitiveness Compass'
uit als een 'routekaart'. Daarnaast lanceerde ze 'strategische dialogen'
en actieplannen voor de staal-, chemie- en auto-industrie. Het is deels
een beetje een gimmickachtige politieke show. Elke lobbygroep kan de
overwinning opeisen omdat ze zich gehoord voelen (en flink wat geld
cashen) en de Europese Commissie kan zeggen dat ze luistert (en die
sectoren financiële 'steun' geeft).
Maar met zoveel rapporten dreigt de werkelijke boosdoener achter de
industriële malaise in Europa uit het zicht te raken: torenhoge
energieprijzen. Bijna elke sector worstelt hiermee. Voor
energie-intensieve industrieën zoals de metaalbewerking bestaat bijna
60% van de operationele kosten uit energierekeningen. Net als
grondstoffen heeft Europa energie nodig om te produceren en te bouwen.
Hoe duurder de energie, hoe hoger uw productiekosten, hoe meer u
achterloopt op landen met goedkopere energie. Daarom kost het maken van
een auto in Europa ongeveer 30% meer dan in China. Europa moet in actie
komen, anders zullen meer fabrieken hun biezen pakken en naar elders
verhuizen.
De industriële elektriciteitsprijzen in Europa zijn al jaren twee tot
drie keer hoger dan in de VS en China. In 2023 waren de gasprijzen in
Europa bijna vijf keer hoger dan in de VS. Dat komt omdat onze 'wijze
politici' de VS hebben toegestaan de NordStream pijpleiding op te blazen
en vervolgens (veel te) duur vloeibaar gas, per schip, uit de VS te
laten komen. Door de volatiele spotprijzen en transportkosten kost ons
gas bijna vijf keer zoveel als in de VS. Ja, we weten het, Brussel heeft
principes, niet veel, oké, en het zijn dan ook nog niet de beste, maar
de kosten worden altijd doorgeschoven naar de burgers....
Zouden we bijna Timmermans' Green Deal vergeten: Europa's
vlaggenschipplan voor schonere energie zou op de lange termijn de kosten
moeten verlagen, maar brengt nu al kosten met zich mee. Bedrijven moeten
CO2-rechten kopen (met recht handel in lucht) en berekenen een deel van
de kosten door aan consumenten. Investeringen in zonnepanelen,
windparken en netwerken worden deels betaald door huishoudens en
bedrijven. De infrastructuur voor windparken op de Noordzee kost € 88
miljard over 15 jaar, en een deel van de kosten wordt doorberekend aan
u, de Nederlandse belastingbetaler. Tot slot zorgt het terugdringen van
het gasverbruik voordat groene alternatieven beschikbaar zijn voor de
toekomst voor extra druk en hogere energieprijzen. Beleid, noemen ze dat.
Kortom, Europa's zwakke en gefragmenteerde politieke leiderschap is niet
alleen een electorale hoofdpijn. Het is een strategische last die het
vermogen van het continent om de vele uitdagingen waar het voor staat,
aan te pakken, dreigt te ondermijnen. Omdat Europa al kampt met lage
groei, een krimpende industriële basis en een afnemend wereldwijd
concurrentievermogen, ondermijnt politieke instabiliteit het economische
vertrouwen verder. Dit kan investeringen en consumentenuitgaven
vertragen.
Gevangen tussen een in Oekraïne oprukkend Rusland en onze voormalige belangrijkste
bondgenoot die tarieven oplegt aan onze export, kunnen verdeeldheid en
een laag vertrouwen in eigen land zich wel eens vertalen in verlamming
in het buitenland. Zwakke Europese regeringen en dito 'leiders' maken ons
continent minder veilig, minder welvarend en minder in staat om de
wereld om ons heen vorm te geven. Hebben
de uitdagingen waar Europa voor staat, zowel op het wereldtoneel als in
Europa zelf, er ooit groter uitgezien? En hebben de Europese 'leiders' er
ooit zwakker uitgezien?
Laat u overigens niet misleiden door de vele positioneringen en
herpositioneringen van Amerika's Europese 'partners' met betrekking tot
de Russisch-Oekraïne oorlog.
Er is de afgelopen weken veel gezegd over hoe graag alle betrokken
partijen vrede willen. Of het nu Trump, Poetin, Zelensky, Macron,
Starmer, Meloni of Merz is, ze beweren allemaal dat ze willen dat het
moorden stopt.
Maar we zien geen enkele echte wens om het conflict tussen Rusland en Oekraïne
definitief op te lossen. Trump wil er misschien een einde aan maken,
maar hij houdt zichzelf voor de gek als hij denkt dat hij dat kan.
Waarom? Omdat hij te veel politieke gunsten verschuldigd is aan neocons
in zijn eigen partij, voor wie prioriteit nummer één het verder opvoeren
van de oorlog met Rusland is. Oorlog levert hen geld op en houdt hen in
het zadel. Het houdt hen in het zadel door hun donateurs te verrijken.
Klinisch gezien is dit een grensoorlog tussen twee Slavische landen. Maar
in plaats van het als zodanig te behandelen, heeft het Westen er een
mechanisme van gemaakt dat de Derde Wereldoorlog in gang zet. Als we hem
op zijn woord geloven, lijkt Trump een Derde Wereldoorlog te willen
vermijden, maar hij roeit tegen de stroom in. Alle dynamiek van de
afgelopen vier of vijf jaar is gericht geweest op een wereldoorlog en
het komt allemaal neer op macht en geld. Wees op uw hoede voor commentatoren
die altijd proberen de wereld in strikt ideologische termen te
beschrijven. Ze zullen u altijd in verwarring en op het verkeerde been
zetten. Het gaat zoals gezegd om macht en geld, en wie dat geld naar welke
bankrekening mag storten.
Het feit dat Europese regeringen er überhaupt voor kozen
om zich met deze Amerikaanse proxy-oorlog te bemoeien, geeft al aan dat ze op de
één of
andere manier oorlog met Rusland willen, en waarschijnlijk willen ze op
een gegeven moment een directe oorlog tussen de NAVO en Rusland. Maar nu
is niet het juiste moment. Ze weten dat ze daar niet klaar voor zijn.
Daarom drong de Duitse bondskanselier Friedrich Merz tijdens de
vredestop in het Witte Huis aan op een "staakt-het-vuren" in plaats van
een langetermijnoplossing voor de oorlog.
Trump zei, na een gesprek met Poetin in Alaska, dat hij een
langetermijnoplossing wil, niet zomaar een staakt-het-vuren. Maar ons
gevoel zegt ons dat hij uiteindelijk iets dichter bij een
staakt-het-vuren uit zal komen.
Het probleem is dat deze globalistische oorlogszuchtigen meer hebben
gekregen dan ze verwacht hadden door de strijd aan te gaan met Poetin.
De resultaten, na drieënhalf jaar van een proxy-oorlog tegen Rusland,
zijn niet volgens plan verlopen. Rusland zou op dit punt sterk verzwakt
en economisch op zijn laatste benen moeten lopen, maar dat is niet
gebeurd. Rusland is nu in veel opzichten militair en economisch sterker
dan in februari 2022.
Ze dachten dat Rusland uitgeput zou zijn en zou smeken om een uitweg
op voorwaarden die volledig in het voordeel van het Westen waren.
Sterker nog, ze dachten dat de Russen, oorlogsmoe, in opstand zouden
komen tegen Poetin. Ze hebben zich verkeken, want ze begrijpen de Russen
en Rusland niet.
Tegelijkertijd verspreidden de neocons in Washington en Europa, in
samenwerking met hun vrienden in de schoothondjesmedia, hun fantastische
propagandaverhalen over de wrede dictator in Moskou. Hij mishandelt niet
alleen zijn eigen volk, maar wil ook heel Europa overnemen, zeggen ze.
De idioten: alsof Poetin belang heeft bij een met schulden overladen
verzameling landen die onderling elkaar willen aftroeven in wat zij een
Unie noemen. En voor de grondstoffen hoeft hij het ook niet te doen....
Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en de Senaat zitten ook vol met
dit soort Russofoben. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en het Pentagon worden
door hen gerund. Deze gekken leven nog steeds in de jaren tachtig wat
betreft hun kijk op de wereld. Poetin bekleedt sinds 1999 een hoge
functie in Rusland en heeft nooit ook maar een greintje interesse
getoond in de wederopbouw van het "oude Sovjetrijk". Deze groep
oorlogszuchtige Russofoben omvat in feite alle Democraten in het Congres,
en toch moeten we geloven dat Poetin nog steeds een communist is. Als
dat zo was, waarom zouden de Democraten (Amerikaanse communisten) hem
dan zo haten? Het enige waar Democraten en Republikeinen het over eens
zijn, is hun liefde voor oorlog. Elke oorlogszuchtige heeft een boeman
nodig en Poetin is hun favoriete personage om in die rol te casten.
Ze zullen elke leugen vertellen om hun zaak tegen Poetin en Rusland
verder te benadrukken, een land waarvan ze hoopten dat het een
regimewisseling zou ondergaan en dat ze zouden kunnen opsplitsen in vijf
of meer afzonderlijke landen die gedemilitariseerd zouden worden en
heropend voor 'zaken' met het Westen. Als u twijfelt of dit hun doel is,
lees dan het rapport van de Helsinki Commissie aan het Congres van 23
juni 2022. Abonnees vinden het aansluitend op dit artikel. Ze noemen dit plan "Rusland
dekoloniseren". De Helsinki Commissie beweert 'onafhankelijk' te zijn,
maar het is een Amerikaanse overheidsinstantie die is opgericht en onder
toezicht staat van het Congres.
Trump praat alsof hij zich wil afkeren van Europa en zijn dwaasheden, en
misschien doet hij dat ook, maar we denken eerder dat dat een strategische zet
is, meer dan een serieus doel. Door Europa ertoe te brengen een groter
deel van zijn eigen defensiebudgetten te betalen en de
verantwoordelijkheid voor de oorlog in Oekraïne op zich te nemen,
krijgen de VS de ruimte om zich meer op China en Azië te richten. Zelfs
als hij dat zou willen, kunnen we ons niet voorstellen dat Trump de moed
heeft om Europa echt in de steek te laten en aan hun lot over te laten,
waarvan de ergste oorlogszucht tegen Rusland is. Europa raakt snel
irrelevant in de wereld van vandaag. Het heeft geen middelen. De burgers
zijn over het algemeen ouder, lui, verwend, overbetaald en onderwerkt. Dit alles leidt tot catastrofale geboortecijfers en een
stervende economie. Om weer relevant te worden, heeft Europa de enorme
hulpbronnen van Rusland nodig in de vorm van olie, gas, edelmetalen en
minerale rijkdommen.
Als de globalisten in Europa en Washington hun zin
krijgen en we in een direct conflict met Rusland terechtkomen, zullen er
geen winnaars zijn. Satan zal een bloeiperiode beleven en de antichrist
zou uit die verwoesting kunnen opduiken.
[Alle links, bronnen, documenten en meer informatie uitsluitend voor abonnee's]
[7 september 2025]
Afdrukken
Doorsturen
