De Europese Unie is bang voor de vrijheid van meningsuiting
De Europeesche Unie lijkt elke dag steeds meer op de oude USSR.
Weet u het nog van de Europese referenda? Als kiezers de 'verkeerde' uitslag
gaven (zoals bij ons het geval was), hielden politici een nieuwe stemming totdat
we het "goed" hebben gedaan. De Europese Unie lijkt dit als beleid te hebben
omarmd in de nasleep van de Brexit.
Recente ontwikkelingen in heel Europa suggereren dat de EU steeds meer moeite
doet om het politieke discours te controleren, met gevolgen die de kloof die ze
probeert te dichten alleen maar groter kunnen maken.
Neem Roemenië, waar een nationalistische rechtse coalitie onder leiding van
Călin Georgescu de eerste ronde van de presidentsverkiezingen won – maar het
hele proces werd geannuleerd. Voormalig Frans eurocommissaris Thierry Breton
legde toen de EU-mentaliteit bloot tijdens een openhartig tv-interview: "We
hebben het in Roemenië gedaan, en we zullen het uiteraard ook in Duitsland doen
als het nodig is."
Zijn boodschap was duidelijk: als populistische bewegingen niet bij de stembus
verslagen kunnen worden, zullen ze op andere manieren buitenspel worden gezet.
In Duitsland kunnen we zien hoe dat uitgepakt heeft.
Bretons bekentenis biedt een inkijkje in een bredere strategie die censuur en
controle belangrijker vindt dan het aanpakken van de onderliggende oorzaken van
ontevredenheid bij de burgers. Tijdens zijn ambtstermijn als
industriecommissaris pleitte Breton voor vergaande regelgeving zoals de Digital
Services Act (DSA) , die ogenschijnlijk gericht was op het bestrijden van
nepnieuws, maar in feite bedoeld was om afwijkende meningen de kop in te drukken.
De DSA verplichtte grote platforms zoals X (voorheen Twitter) en Meta tot
agressieve contentmoderatie, zodat 'niet-goedgekeurde' verhalen nooit voet aan
de grond krijgen.
De campagne van de EU om zich te beschermen tegen afwijkende meningen beperkt
zich echter niet tot wetgeving. De führerin van de Europese Commissie, Ursula
von der Leyen, wil een 'democratieschild' invoeren, een pakket maatregelen om
buitenlandse inmenging in Europese aangelegenheden te voorkómen. Critici stellen
dat dit beleid niet gericht is op het beschermen van de democratie maar meer op
het consolideren van macht door politieke tegenstanders het zwijgen op te leggen.
De vrije meningsuiting en overdracht van ideeën is essentieel voor de evolutie
van elke organisatie. Meer censuur en controle op de stroom en expressie van
ideeën verandert een organisatie in een monolithisch omhulsel van pennenlikkers
die bang zijn om buiten de gevangeniscel te denken die door verstikkende
regelgeving is gecreëerd.
De EU is geëvolueerd tot een bureaucratische doodlopende weg waar productiviteit,
ideeën en 'gezond verstand"' worden uitgesloten van de discussie over
beleidsvorming. Ambtenaren worden binnen de bureaucratische "Borg" ingezet om te
dwingen, te censureren en te handhaven - in plaats van buiten de bureaucratie te
worden ingezet om te creëren, te bouwen en bij te dragen.
En nu komen we dan aan bij de invoering van een Ministerie van Waarheid, zoals
beschreven is in het voorspellende boek '1984' van George Orwell, waarvan ze in
Brussel niet weten dat het een roman is maar denken dat het als een handleiding
gepubliceerd is.
De niet-democratisch gekozenen Von der Leyen heeft haar blauwdruk onthuld om afwijkende meningen het zwijgen op te
leggen: een "EU-Democratieschild".
Ze presenteert het als een nobele strijd tegen 'desinformatie'. Maar luister
goed naar wat ze werkelijk zegt.
Wat ze zegt
is:
We hebben een 'Europees Centrum voor Democratische Veerkracht' nodig
om 'informatiemanipulatie' te monitoren. We hebben een 'Media Veerkracht
Programma' nodig om 'onafhankelijke journalistiek' te ondersteunen.
Wat ze in werkelijkheid bedoelt: de EU-bureaucratie centraliseert de macht om te
definiëren wat 'waar' is en wat 'desinformatie'. Ze zullen een Ministerie van
Waarheid oprichten en elk verhaal dat hun autoriteit ter discussie stelt
brandmerken als een bedreiging voor de democratie. 'Onafhankelijke media steunen'
betekent alleen
die media financieren die de globalistische lijn napraten,
terwijl tegenstemmen worden gedemoniseerd en van hun platform worden gehaald als
'autocratisch'.
Ze geeft openlijk toe dat haar doel is de vrije pers die de macht ter
verantwoording roept, de mond te snoeren. Haar minachting voor de gekozen
vertegenwoordigers die haar durfden uit te jouwen is voelbaar. Dit gaat niet om
het beschermen van de democratie; het gaat erom het onverantwoordelijke
globalistische regime te beschermen tegen de mensen die het beweert te dienen.
Dit is een directe aanval op de vrijheid van meningsuiting en de nationale
soevereiniteit. Het 'democratische schild' is de firewall die ze bouwen om
zichzelf tegen ons, de burgers in de EU, te beschermen. George Orwells
waarschuwing in Animal Farm lijkt
griezelig profetisch: de grens tussen
onderdrukkers en onderdrukten vervaagt
steeds meer. Zolang de Europese Unie
zijn botte controle-instrumenten niet
opgeeft en een oprechte dialoog met zijn
burgers aangaat, zal het gevangen
blijven in een cyclus van repressie en
verzet – een cyclus die juist de
principes die het beweert te verdedigen,
ondermijnt.
In de kern wordt de EU-aandringing op
strengere controles dus gedreven door
angst – niet alleen voor desinformatie,
maar ook voor populisme zelf. De opkomst
van partijen zoals de Duitse AfD en de
Oostenrijkse Vrijheidspartij (FPÖ) heeft
de politieke elite geschokt. Deze
bewegingen floreren op platforms zoals
TikTok en omzeilen daarmee de
traditionele media die lange tijd als
poortwachters van de publieke opinie
fungeerden.
In Duitsland bijvoorbeeld veroorzaakte
Elon Musks steun aan de AfD veel ophef,
waarbij de mainstream media zijn acties
als ongrondwettelijk bestempelden. Deze
reactie onthult echter een dieperliggend
probleem: de traditionele Europese
media, nauw verweven met centristische
politieke belangen, worstelen met een
wereld waarin alternatieve platforms
stemmen versterken die buiten hun
zorgvuldig samengestelde consensus
vallen.
Duitsland: het kompas van het juiste
denken
De Duitse regering heeft onlangs het
project '
Beratungskompass
Verschörungsdenken' (Advieskompas
Complotdenken) gelanceerd, een
initiatief onder leiding van het Duitse
Ministerie van Binnenlandse Zaken onder
leiding van Nancy Faeser en ondersteund
door het Federale Ministerie van
Gezinszaken, Senioren, Vrouwenzaken en
Jeugd. Dit programma beoogt counseling
te bieden aan burgers die vermoeden dat
hun vrienden of familieleden ten prooi
zijn gevallen aan complottheorieën.
Volgens de autoriteiten is deze "holistische"
inspanning gericht op het beschermen van
de democratie en het bestrijden van
extremisme.
De ware aard van dit initiatief is
echter veel verontrustender. De overheid
moedigt burgers actief aan om hun
dierbaren te monitoren en te melden als
ze 'verdacht' gedrag signaleren, zoals
sociale isolatie, het obsessief delen
van complottheorieën of het afwijzen van
mainstream journalistiek. Deze vorm van
interne surveillance doet denken aan
nazi-Duitsland en het bezette Europa
tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen
buren werden gestimuleerd om degenen die
zij als verraders of vijanden van het
regime beschouwden, te melden.
Het meest verontrustende is dat de
overheid niet duidelijk aangeeft welke
criteria zullen worden gebruikt om te
bepalen wat 'onjuist denken' is. Wat
gebeurt er als iemand simpelweg het
overheidsbeleid in twijfel trekt? Of als
hij of zij twijfels uit over het
officiële verhaal over de
COVID-19-pandemie, dat nu breed wordt
betwist na onthullingen over de
afwezigheid van een virus en de
aanwezigheid van grafeen? Deze
juridische maas in de wet opent de deur
naar willekeur en machtsmisbruik,
waardoor wat een voorlichtingsdienst zou
moeten zijn, verandert in een instrument
van sociale controle.
De overeenkomsten met het verleden zijn
onvermijdelijk. Tijdens de Tweede
Wereldoorlog moedigden totalitaire
regimes burgers aan tot aanklacht tegen
dissidenten, joden, communisten of
andere gemarginaliseerde groepen.
Tegenwoordig is de taal weliswaar anders,
maar het mechanisme is hetzelfde:
wantrouwen zaaien tussen families en
gemeenschappen, sociale banden
verzwakken, mensen blijven verdelen en
de staatsmacht consolideren.
Verenigd Koninkrijk: Gesprekken in
bars en pubs (en daarbuiten) het zwijgen
opleggen
Ondertussen loopt de Britse
Starmer-regering aan de overkant van het
Kanaal al vooruit op een wetsvoorstel
dat bepaalde gesprekken in bars en
kroegen zou kunnen verbieden. De
bepalingen van de Employment Rights Bill
betekenen dat de Equality Act uit 2010
zal worden bijgewerkt om werkgevers
aansprakelijk te stellen als hun
personeel wordt beledigd door derden,
zoals klanten of leden van het publiek.
Volgens deze wetgeving kan elke
discussie die kan worden opgevat als 'ongewenst
gedrag' of die een 'intimiderende,
vijandige, vernederende, vernederende of
aanstootgevende' omgeving creëert,
worden geclassificeerd als intimidatie.
Dit omvat discussies over pandemieën,
religie, vrouwenrechten, transgenders,
politieke filosofieën, oorlogen en zelfs
ethisch veganisme.
Kroeg- en bareigenaren worden gedwongen
om als 'verklikkers' voor de politie op
te treden en de privégesprekken van hun
klanten af te luisteren om mogelijke
boetes of sancties te voorkómen. Deze
maatregel schendt niet alleen de
vrijheid van meningsuiting, maar
ondermijnt ook één van de laatste
bastions van vrije sociale interactie:
de Britse pub. Zoals Nigel Farage ,
leider van Reform UK, opmerkte: "Als we
niet naar de pub kunnen gaan voor een
pint en kunnen praten over wat we maar
willen, heeft het bijna geen zin om
erheen te gaan."
Op weg naar de Nieuwe Wereldorde
Deze poging om alledaagse gesprekken te
censureren maakt deel uit van een
wereldwijde trend naar homogenisering
van het denken. Net als in Duitsland en
elders binnen de EU gebruikt de Britse
regering angst voor conflict en
discriminatie als excuus om draconische
beperkingen op te leggen. Maar in plaats
van een open en respectvolle dialoog aan
te moedigen, kweken deze maatregelen
zelfcensuur en polarisatie.
In plaats van censuur en uitsluiting
zouden de Europese politieke 'leiders'
er verstandiger aan doen de
sociaaleconomische problemen aan te
pakken die populisme aanwakkeren:
economische stagnatie, koopkrachtverlies
en onopgeloste spanningen rond migratie.
Maar toewerken naar oorlog met Rusland
vormt een mooie bliksemafleider om de
aandacht van het grote publiek vooral
niet op hun politieke falen te richten.
Het is opmerkelijk hoe overheden
proberen wetten tegen desinformatie in
te voeren wanneer zij de eersten zijn
die hun burgers verkeerd informeren.
Deze wetten moeten ervoor zorgen dat er
maar één discours is: het officiële.
Elke afwijkende mening moet de mond
worden gesnoerd, zelfs als die wordt
ondersteund door overtuigend
wetenschappelijk bewijs, over
bijvoorbeeld de inhoud van vaccins en
andere injecteerbare middelen. Achter
deze rechtvaardigingen schuilt echter
een veel donkerdere realiteit: de
toenemende onderdrukking van
andersdenkenden en de oplegging van een
Nieuwe Wereldorde .
Dit beleid maakt deel uit van een
bredere wereldwijde agenda (de zojuist
genoemde Nieuwe Wereldorde). Het
uiteindelijke doel is om absolute
controle over de bevolking te
consolideren door middel van
informatiemanipulatie, het onderdrukken
van afwijkende meningen en het
bevorderen van uniform denken.
Complottheorieën zijn verre van louter
marginale ideeën, maar vormen een
bedreiging voor deze agenda omdat ze
ongemakkelijke waarheden blootleggen,
zoals de nep-COVID-19-pandemie.
De initiatieven in Duitsland, het
Verenigd Koninkrijk en Spanje zijn
duidelijke waarschuwingen dat de
individuele vrijheid langzaam wordt
uitgehold onder het voorwendsel van het
beschermen van de democratie en het
bevorderen van gelijkheid. Maar de
geschiedenis leert ons dat wanneer
burgers de staat hun gedachten en
woorden laten controleren, het resultaat
altijd hetzelfde is: onderdrukking en
het verlies van fundamentele rechten.
Meer informatie over het EDS
Het nieuwe 'Europees Democratisch Schild'
beschhermt niet alleen de
bureaucraten, het beschadigt de
bevolking. De belediging van de hele
bevolking door deze valse titel is
vergelijkbaar met Bidens "
Inflation
Reduction Act", die precies het
tegenovergestelde van de titel van de
wet tot gevolg had!
De 33 leden tellende EDS-commissie had
als taak bestaande en geplande wetgeving
en beleid te beoordelen om mogelijke
mazen, lacunes en overlappingen op te
sporen die kunnen worden uitgebuit voor
'kwaadaardige inmenging'. Deze
beoordeling beperkt zich niet tot beleid,
wetsvoorstellen en structuren die in het
kader van de EDS moeten worden opgezet.
Ze omvat ook wetgeving en beleid met
betrekking tot:
- relevante instrumenten onder het
Strategisch Kompas , zoals de EU Hybrid
Toolbox;
- mogelijkheden voor samenwerking tussen
de organisaties van de Unie en de
nationale autoriteiten op het gebied van
justitie en binnenlandse zaken, onder
meer met het oog op
informatie-uitwisseling, inlichtingen en
mechanismen voor voorafgaande opsporin ;
- het beleid en de aanbevelingen die
zijn uiteengezet in het rapport van 30
oktober 2024 met de titel 'Samen
veiliger – De civiele en militaire
paraatheid en gereedheid van Europa
versterken';
- beleid dat bijdraagt aan de
democratische processen van de Unie,
democratische veerkracht door middel van
situationeel bewustzijn, media- en
informatiegeletterdheid,
mediapluriformiteit en onafhankelijke
journalistiek, de bevordering van
maatschappelijke betrokkenheid,
onderwijs, kritisch denken en het
bewustzijn en de participatie van
burgers,
- democratische weerbaarheid tegen
binnenlandse hybride bedreigingen en
aanvallen en kwaadaardige inmenging;
- nabuurschaps- en mondiale samenwerking
en multilateralisme;
- inmenging door actoren uit de Unie,
zowel binnen de Unie als in derde landen;
- om informatiecampagnes en strategische
communicatie van 'kwaadwillende' derde
landen tegen te gaan, met inbegrip van
die via binnenlandse actoren en
organisaties van de Unie, die de
doelstellingen van de Unie schaden en
die zijn opgezet om de publieke opinie
van de Unie te beïnvloeden; en
- betrekkingen onderhouden met andere
instellingen en organen van de Unie,
autoriteiten van de lidstaten, andere
internationale organisaties en
interparlementaire vergaderingen, het
maatschappelijk middenveld en statelijke
en niet-statelijke partners in relevante
derde landen voor aangelegenheden die
onder haar verantwoordelijkheid vallen,
teneinde het optreden van de Unie tegen
hybride dreigingen en aanvallen en
interne en buitenlandse manipulatie en
inmenging van informatie te versterken;
met name
samenwerken met statelijke
en niet-statelijke partners in Oekraïne
en Moldavië en de pro-Europese partners
in Georgië, alsmede met landen van
de Westelijke Balkan; gemanipuleerde
verhalen uit Rusland tegengaan, gezien
het kritieke en aanhoudende gevaar
dat Rusland vormt voor de stabiliteit en
veiligheid in de gehele Unie.
Die laatste alinea zorgt ervoor dat de
EU-kiezer nog verder afstaat van welke
democratische procedure dan ook. En de
bureaucratie raakt nog verder verwijderd
van elke verantwoording voor haar
regelgeving en beslissingen. Elk 'risico'
of 'bedreiging' dat door het 'democratie-schild'
wordt geïdentificeerd, wordt door de
bureacrate aan haar eigen volk opgelegd
- een pure projectie van de intentie om
de EU-democratie zelf te controleren en
te ondermijnen.
Er is geen verhaal of
verantwoordingsplicht tegenover enig
individu in de EU - alleen tegenover de
bureaucratische 'Borg'.
Verzet is zinloos, we worden
geassimileerd - samen met het moderne
equivalent van “Ausweis Bitte!” -
digitale ID’s en online
nalevingscertificaten.
PS:
In 2024 bedroeg het totale aantal mensen
dat voor de EU-instellingen werkte iets
meer dan 79.211. Dit cijfer omvat
personeel van het Europees nepparlement,
de Europese Commissie, de Europese Raad,
meer dan 40 EU-organisaties en andere
minder bekende instanties zoals de
Europese Rekenkamer. Dit is bovenop alle
personen die werkzaam zijn bij de
nationale, regionale en lokale overheden
in elk lidstaat,
Voorwaarts marsch!!!
[Alle links, bronnen, documenten en meer informatie uitsluitend voor abonnee's]
[25 september 2025]
Afdrukken
Doorsturen
